Pobierz adobe flash player
Kontakt
tel: +48 65 619 34 55
GSM : +48 605 252 110
biuro@bluehome.com.pl

Wyszukiwarka





Szczególnie polecane!



Zespół Palacowy w Dobrocinie


Zespół Pałacowy w Kotlinie Klodzkiej, 57 km od Wrocławia


nr oferty:16B/13
Lokalizacja:Dobrocin, woj.dolnośląskie
Typ własności:własność
Cena:3 000 000 PLN
Rok budowy:XVIII wiek r.
Ilość pokoi:78
Powierzchnia:3554.6 m2
Pow. użytkowa:3554.6 m2
Pow. działki:225988 m2
Promocja:Kupujący nie płaci prowizji!


Oferujemy do sprzedaży Zespół Pałacowy w Dobrocinie, powiat Dzierżoniów, 57 km od Wrocławia

 

Oferowany Zespól Pałacowy to wspaniała posiadłość w skład której wchodzą XVIII-wieczny pałac wraz z rozległym parkiem i budynkami gospodarczymi oraz przeszło 22 ha gruntów. Pałac ma łączną powierzchnie 3.554,50 m2, na które składa się z 122 pomieszczeń w tym 78 pokoi. Okazały holl z klatką schodową, kuchnie i łazienki. W budynku znajdują się piwnice oraz strych. W pałacu zachowały się stylowe dekoracje sztukatorskie oraz boazerie ścian. Pałac wymaga generalnego remontu. Do pałacu przynależy 12 budynków, w tym gospodarcze, stodoła, wozownia, dom mieszkalny o łącznej powierzchni 971 m2. Przy pałacu znajdują się trzy stawy oraz park o powierzchni 7,8 ha w którym znajdują się ruiny kaplicy. Pałac ze względu na swoją kubaturę może być adoptowany na wysokiej klasy hotel, klinikę lub niepowtarzalną rezydencję. 

 

Pałac otoczony jest rozległym parkiem znajduje się na terenie wsi Dobrocin, położonej w Kotlinie Kłodzkiej, w odległości 3 km na wschód od Dzierżoniowa, przy drodze z Dzierżoniowa do Niemczy. Cały kompleks złożony z pałacu, parku w którym wzniesiono kaplicę – zabudowań gospodarczych oraz stawów usytuowany jest na skraju wsi, w jej południowo–zachodniej części. Granice całości wyznaczają drogi, groble i miedze. Teren nie jest ogrodzony. Punkt centralny stanowi pałac oddzielony od sporego folwarku drzewami i krzewami. Pałac zestawiony z trzech brył (korpusu z dwoma prostopadłymi skrzydłami) otacza, otwarty od zachodu dziedziniec, który się łączy z podjazdem wiodącym do drogi dojazdowej. Granicę otaczającego go parku wyznacza tutaj brama wjazdowa. Od zachodu pałac poprzedza taras z basztą na rzucie okręgu, artykułowaną szczelinowymi otworami, zwieńczoną krenelażem. Taras dochodzi do lustra wody mniejszego stawu, na którym urządzono sztuczną wyspę. Stawy rozgranicza droga biegnąca od dziedzińca gospodarczego w kierunku wschodnim ku wzgórzu. Na szczycie wzgórza, w południowozachodniej części parku znajdują się ruiny dawnej kaplicy. Po południowej stronie pałacu ulokowane zostały zabudowania folwarczne, które otaczają sporych rozmiarów dziedziniec gospodarczy o formie wydłużonego prostokąta. Rozległy o nieregularnym zarysie park, otaczają pola uprawne i łąki.

 

Powierzchnie:

Powierzchnia działki ogółem - 22,5988 ha

w tym:  - pastwiska 4,1354, sad  1,0799, grunty rolne zabudowa 2,6927, grunty orne 0,9985

               grunty zadrzewione 7,8786, rowy 0,5223, grunty pod wodami 4,6057, tereny 

               rekreacyjne 0,1919, drogi 0,4938

Powierzchnia Pałacu:

- Powierzchnia zabudowy: 1 197,00 m2,

- powierzchnia ogółem 3.554,60 m2, w tym powierzchnie użytkowe poszczególnych kondygnacji:

piwnice - 503,30 m2

parter - 762,50 m2

I piętro - 810,00 m2

II piętro - 148,90 m2

III piętro - 836,20 m2     

Poddasze - 493,70 m2

Kubatura: 21 590 m3

 

Materiał i konstrukcja:

Fundamenty wykonane z kamienia, ściany murowane z cegły i kamienia o grubości ok. 120 cm, cegła na zaprawie wapienno – piaskowej oraz na zaprawie cementowej, tynki zewnętrzne cementowe, tynki wewnętrzne wapienno – piaskowe, detal wystroju architektonicznego elewacji wykonany w tynku. Sklepienie ceglane, krzyżowo – żebrowe, ośmiodzielne, o profilowanych żebrach w trakcie wschodnim korpusu głównego, sklepienia ceglane odcinkowe w skrzydle południowym, sklepienie ceglane, krzyżowe w piwnicy, stropy drewniane kryte podsufitką, strop belkowy w trakcie wschodnim korpusu głównego w holu I piętra. Dachy czterospadowe, kryte łupkiem (skrzydło południowe i północne) oraz dachówka karpiówka w układzie podwójnej koronki (korpus główny),hełm stożkowy kryty blachą ocynkowaną, ponad okapem blankowane szczyty kryte dachówką karpiówką, więźba krokowo – płatwiowa. Posadzka z płytek ceramicznych w pomieszczeniach I kondygnacji korpusu (westybul, hol, przedsionek w ryzalicie z wyjściem na taras) oraz w I kondygnacji skrzydła północnego i południowego ( kuchnia, pomieszczenia sanitarne) również w pomieszczeniach piwnicy. W pozostałych pomieszczeniach I i II kondygnacji budynku podłogi drewniane – parkiet, w kondygnacji III podłogi drewniane wykonane z desek, także parkiet. Schody w ryzalicie korpusu głównego drewniane, trójbiegowe z balustradą tralkową, schody w wieży piaskowca, kręte, w skrzydle północnym – drewniane, dwubiegowe – powrotne, w skrzydle południowym – drewniane dwubiegowe, powrotne, ograniczone balustradą drewnianą z tralek, schody zewnętrzne (wejście główne budynku, taras) jednobiegowe, kamienne. Otwory okienne o zróżnicowanym wykroju, prostokątne,  kwadratowe, prostokątne zamknięte odcinkowo, prostokątne zamknięte ostrołucznie, w formie czteroliścia, również w formie biforium z maswerkiem. Okna drewniane skrzynkowe, dwuskrzydłowe, okna skrzynkowe jednoskrzydłowe, okna skrzynkowe sześcioskrzydłowe, okna krosnowe pojedyncze. Otwory drzwiowe prostokątne, drzwi drewniane płycinowe jednoskrzydłowe z naświetlem i bez, drzwi drewniane portfenetry, drzwi drewniane płycinowe jednoskrzydłowe częściowo przeszklone.

 

Nieruchomość wpisana jest do rejestru Zabytków.

 

Cena: 3.000.000 zł

 

Rys historyczny:

Pierwotnie wieś położona w dawnym Księstwie Ziębickim, późniejszym powiecie dzierżoniowskim, o niemieckiej nazwie Güttmannsdorf była własnością klasztorną i należała do zakonu templariuszu. Wiadomo, że w stuleciu XV i XVI stanowiła własność rodziny von Bock. W roku 1654 źródła podają jako właściciela Hansa Moritz von Poser. Nie wiadomo w jaki sposób majątek dostał się w posiadanie rodziny von Falkenhain, do której należy w roku 1740. Następnie dobra obejmuje baronowa von Sehher-Toss, jednakże już pod koniec wieku XVIII majątek nabywa von Milecky. W połowie XIX wieku przez krótki okres dobra pozostają własnością rodziny wrocławskiego bankiera Moritz-Eichborn, zaś w roku 1877 prawa do majątku uzyskał Kuno von Portatius, cesarski radca i starosta a zarazem dyplomata szwajcarski. Przyjmuje on Dobrocin z całym okręgiem leśnym, folwarkiem zwanym Marienhof oraz tzw. Nowym folwarkiem, a następnie skupuje liczne gospodarstwa chłopskie i w ten sposób tworzy rozległą posiadłość. W roku 1886 posiadłość obejmuje teren 717 hektarów z czego 332 stanowiły pola uprawne,834 – łąki, 267 – lasy, a w 7 – stawy. W gospodarstwie hodowano krowy, owce, ponadto utrzymywano 24 konie. W latach 1898-99 radca cesarski zlecił modernizację pałacu, po ukończeniu której przystąpił do rozbudowy kompleksu folwarcznego oraz tworzenia założenia parkowego. Zagospodarowano wówczas część dawnego ogrodu dworskiego. Na rozległym trawniku między dwoma drogami wiodącymi do pałacu utworzono kwietne klomby obok zasadzono kilka drzew iglastych.  Najpewniej w tym samym czasie wysadzono na obszarze dawnych ogrodów dworskich w pobliżu potoku kilka kasztanowców tworząc rodzaj gaju. Drzewa odmian ozdobnych, ogrodowych np. czerwone buki, klony zasadzono w pobliżu dawnego osuszonego stawu oraz  założono park na wzniesieniu górującym nad stawami. Na szczycie wzgórza wzniesiona została kaplica o formach gotyckich, zaś przy drodze do niej wysadzono graby. W trakcie szeroko zakrojonych prac zmieniono również charakter stawu, który z gospodarczego przeobrażono w ogrodowy. W ten sposób uległo całkowitej modernizacji stare założenie dworskie o tradycyjnym, gospodarczym charakterze. Bryłą pałacu w wyniku modernizacji przeprowadzonej na przełomie XIX i XX wieku uzyskała stylistykę nawiązującą do gotyku.


Bliższe informacje pod nr telefonu 605 252 110.
Dobrocin_01 Dobrocin_02 Dobrocin_03 Dobrocin_04
Zapytaj o ofertę
Niniejsza oferta nie jest ofertą handlową w rozumieniu art. 66 Kodeksu Cywilnego.
print